Yak pryyihav bryhadyr ta i na syvomu koni

Yak pryyihav bryhadyr ta i na syvomu koni,
Idy, idy v pole zaty, budesh maty trudodni.

Yak pryyihav vin u pole, kolo mene sobi stav,
Ya shche kopy ne nazala, vin chotyry zapysav.

– Pokydai syu robotu ta i idy dodomu,
Vary z syrom pyrohy, ya pryyidu potomu.

Yak pryishov ze vin do neyi, shche i ne rozdyahnuvsya,
Pohlyadayetsya v vikno – cholovik vernuvsya.

– Bryhadyr, bryhadyr, shcho budem robyty?
Na podvir’yi cholovik, bude oboh byty.

Bryhadyr, bryhadyr, sidai u kutochku,
A ya skazu choloviku, posadyla kvochku.

– Dobryi vechir, moya myla, a shcho tut chuvaty?
A shcho v tebe pid lavkoyu take pelehate?

– Choloviche ty mii, yiz cybulju ta i movchy,
Posadyla ryabu kvochku, a ty yiyi ne drochy.

– Oi, zinko moya, a shcho to za kvochka?
Shcho u neyi popid shyyu vyshyta sorochka?

Oi, zinko moya, ta cybulya – ne obid,
Po tvoyemu – ryaba kvochka, po moyemu – bryhadyr.

Yak uzyav cholovik dubove polince,
Distalosya bryhadyru, distalosya zinci.

Ne vyhodyt bryhadyr na svoyu bryhadu,
Bo rozbyta holova, speredu i zzadu.