Pokolinnya

Ty idesh po dorohah bezkrainoyi nochi,
Nadiya pomerla, zaplakani ochi.
Zapaljuyesh zori, tikayesh vid doli,
Ta v venah tvoyih smola zamist krovi.

Blukaye u temryavi tvoye pokolinnya,
Shukaye proroka, chekaye prozrinnya.
Kydaye v kaminnya otruine nasinnya,
V hrihovi svoyemu shukaye spasinnya.

Raptovo use tobi stalo baiduze,
Vsi rozdumy zaivi, svidomist tak dushe.
Chotiv utikty, ale znav, shcho zapizno.
U vlasnomu tili tobi stalo tisno.

Idesh za bezhluzdoyu viroyu v krashche,
Nazad ne verneshsya nikoly i nizashcho.
Kalika, ty budesh blukaty doviku
V poroznii nenavysti vlasnoho svitu...

Krashche utopytys u svoyii pechali
Niz otak blukaty dali!
Sam ne rozumiyesh, nashcho ty tikayesh,
Ta shcho dali bude tochno znayesh...
Smert!
Dali bude smert!
Smert, kinec tvoho zyttya. Dali bude lysh vona...