Pobachymos vnochi

Prysilo sonce za obriyem svoyim
Cilunok v huby, shchob staty vze blyzkym.
Ya vidpuskayu sebe prosto tak
Tobi v obiimy.

Tvoya malynova krov zahmelyt,
Rozdast podyvom vii,
Vid coho ya sam ne svii, vid coho ya sam ne svii

My rozvedemo udvoh po storonah
Nahriti ruky, mov skleyatsya v odne.
Ya dav by bilshe, niz prystrast, yakby mav,
Ale z nemaye.
Tila nemov by mahnit prytyahlys,
Vdyhav ya hrudy tvoyi,
A ty stikala vid sliz, a ty stikala vid sliz.

Pryspiv:
Tilky pochui ci noty virnosti.
I obiimy, ya hochu shchyrosti.
Ce vse tobi, za vohnykom svichi.
Ne zasynai, pobachymos vnochi.

Tvoye rozkishne volossya na plechah
Ya pryhortayu dolonyamy na smak.
I svitlo hasne nad lizkom, yak svicha.
Ty z coho hochesh.

I tvii benhalskyi kryshtal u ochah –
Vzayemnyi adrenalin.
Ty prosto stala moya i ya pidnyavsya z kolin.

Pryspiv (2)