Shchonochi sad pryhodyt do vikna

Shchonochi sad pryhodyt do vikna
I zytnye pole shelestyt shchonochi,
A zinka ta, shcho na zemli odna,
Stoyit za krok i ne vidvodyt ochi.
Skazy – pytaye – yak ty den prozyv?
I shcho zrobyv? I chy zrobyv, yak treba?
Chy dobru pam’yat ljudyam zalyshyv?
Chy z osudom podumayut pro tebe?

Lyudske zyttya skladayetsya ne z lit,
A nashu dolju tvoryat nashi spravy,
Ne tilky den, a navit kozna myt –
To krok do chesti, slavy chy neslavy.
Lehkyh shlyahiv ni v koho ne bulo,
I de b ne buv ty mayesh pam’yataty:
Na tebe zavzdy dyvytsya selo
Ochyma vikon batkivskoyi haty.

Ne osorom svoyih staryh batkiv,
Zemli, shcho pershyi krok tvii pam’yataye.
Nehai dovichno v dumah zemlyakiv
Tvoye im’ya povaha ohortaye.
Bo tilky tak prozyti dni i lita,
De kozna myt vysokym zmistom svityt,
Dayut pidstavy nazyvat zyttya
Potribnym ljudyam, batkivshchyni, svitu.

Vona mene naviduye shchonich,
Yak ne hytrui nichoho ne shovaty.
Stoyit za krok i ne vidvodyt vich,
I ne zbahnesh – Vitchyzna to, chy maty? (2 ost ryadky – 2)

Shchonochi sad pryhodyt do vikna
I zytnye pole shelestyt shchonochi...