Maryna

Ya pryidu i skazu tobi: "Dobryi vechir!"
Pokladu svoyi ruky tobi na plechi.
Podyvljus v tvoyi ochi, nache v misheni.
Spytayu: "De bula?", bo meni, bo meni
Tak spodobalys tvoyi kolina, homilky,
Stehna, spidnycya mini.
Dvoye Himalayiv tam zverhu i shche zzadu dvoye –
Ula-la moya.
Ya hoidatymu tebe, yak u Disneilendi,
Zalyvatymu DzynTonikom, KoloyuBrendi.
Dzedayem ya budu i ty budesh rada.
Zahrayu v tamtamy tobi serenady.
Svoyim bazannyam tebe zakatuyu,
Rozkryti vusta tvoyi rozciluyu.
Potim dovho budu pytaty:
"De z ty Maryna hodyla hulyaty?"

De z ty Maryna bula?

– Ochi plachut, krychaty hochut,
Zuby stukayut, mov navizeni.
Zamordovane serce stohne
I barabanyt, yak barabany na sceni.
– Ty lamayesh zamky, pereshkody,
Proponuyesh haryachi pryhody.
Ya z to znayu tvoyi pohodenky.
Ne shovayesh vid mene nichoho mylenka.

Ayayayayai!
A pohlyante, yaki v neyi chudovi divochi ochi,
Yaki v neyi krasyvi, masyvni stehna!
V odnomu nabori, yakshcho ty zahochesh, –
Snidanok, obid ta vecherya dlya tebe.
Ale pered tym, yak ce vse spozyvaty,
Potribno Marynu pryhotuvaty:
Rozdity, pomyty, poperevertaty.
Oon, yak Maryna hodyla hulyaty?!

De z ty Maryna bula?