Choven

Bachyv u sni
misto ya nikym nezhadane,
Nad mistom plyv
u chovni shlyahom nerozhadanym.
Kriz hlad vody
vidchuvalosya podyh spokiinyh sniv,
Chtos v dalyni
chudnu pisnyu bezkrainyu na volju lyv.

Ne vidriznyt:
chy zirok to v vodi vidobrazennya,
Chy mista vohni,
ale shchos tak nespynno vrazuye.
Syvyi poet
shchos staranno vyvodyv svoyim perom,
Vin znav sekret,
yak zminyty na krashche cei svit kruhom.

I choven mii
porynaye zi mnoyu v bezmeznu syn,
Sercem svoyim
vidchuvayu neznanu ya tu hlybyn.
Ya by zberih
vsyu vidradu narodzenyh chuttiv,
Ale den na porih,
vin hovaye son, vin volodar sniv.