Ya ne sam

Kudy sebe podity,
Koly navkolo emociini hvyli, zvukova stina?..
I po minimumu braty vze nemaye sensu,
Koly sytyi spovna tiyeyu merehtlyvoyu myttyevistyu.
Znayesh, ya ne vynnyi!..
Shcho ya mih skazaty todi?..
Vidpovisty, kolorom znesty usi shlyahy,
Plyamy, zafarbuvaty rany.
I komu ya shcho doviv by?..
Sam sebe navchyv by?..
Bytym shlyahom ne zvykaty u temryavi hodyty,
Zyty u nadiyah,
Vlasnymy slozamy vmyvaty kvity.
Ya stomyvsya kazaty nerozbirlyvymy strokamy,
Rymuyuchy o pershii.
I znovu, tymy ze dorohamy
Dovodyty takymy z nevidomymy slovamy,
Nerymovanymy tekstamy.
Chuyete, ya z vamy!..
A komu vid coho lehshe!?
Vid vashoyi ljubovi zalyshayutsya na tili shramy.

Pryspiv:
Ya ne sam,
Shchos ye bilya mene.
Ta znov i znov dyvljusya v nebo.
Znayu, shcho ya sam ye poruch,
Ta v myt mene nemaye znovu.

Ya ne chuyu holosy,
Ya ne bachu ochei,
I, vidmovyvshys vid halaslyvosti nochei,
Kriz spitnile vikonce spohlyadayu na ljudei.
Dyvne nebo, plyamyste,
Na stilky z chyste,
Yak prozore dytynstvo, podumy dytyny.
Yak bulo chudovo todi, bilya tynu,
Koly tilky shelest lystya, kvity, svitanok,
Promeni soncya, tepli ruky mamy
Zavzdy buly poruch,
I ne dumayuchy pro inakshe,
My maly todi te, shcho nazyvayemo zaraz shchastyam!..
A teper vze cinnosti zminylysya, zhorily.
Shcho cikavyt tyh, hto tak samo buv dytynoyu?..
Hroshi, prykrasy, dorohi avtomobili,
Zamozne isnuvannya, mazorni mahazyny.
Ya ne peven, shcho ya inshyi,
Zvychaino, ne krashchyi;
Ale hto napevno znaye zaraz, shcho take shchastya?!

Pryspiv: (2)
Ya ne sam,
Shchos ye bilya mene.
Ta znovu i znovu, dyvlyachys na nebo,
Ya bachu, ya ye poruch;
Ta v myt mene nemaye.
Dyvno, adze sam vid sebe shchos hovayu!..