Calling Dem

U kvitni simdesyat vosmoho
ya lezav na pidlozi v odnomu z hurtozytkiv Lvova,
maize neprytomnyi vid vypytoho
i visimnadcyatylitnii.
Nadi mnoyu shchos vidbuvalosya, moyi starshi
druzyaky pryimaly hostei, pyly chai
z vynom, varnyakaly pro mystectvo.
Moyu holovu krutylo v centryfuzi.

Zdayetsya, to bulo neshchaslyve kohannya
i problemy z kursovoyu v tomu chysli.

Kriz tuman v ochah
ya pobachyv patlati obrysy Dema i provalyvsya
u shche hlybshu bezodnyu: nemozlyvo! Delirium
tremens: Dem u moyii kimnati!

Ya vze ne znayu, dobre ce chy pohano,
ale u visimnadcyat rokiv my vse shche potrebuyemo
kultiv, ikon, chy shvydshe idoliv.
Dem buv hudoznykom alternatyvy.
Dem buv hipovyi, syurovyi, dzynsovyi,
asocialnyi, universalnyi.
Menty v’yazaly ioho zamalym ne shchodnya.
ioho kartynky kupuvaly zahidni snoby.
Yak usi fanatyky, ya hotovyi buv myty
ioho podiryavleni stopy.
Vin buv svyatyi moho kultu, you know what I mean.

U zovtni dvi tysyachi druhoho
(nichoho z sobi, chvert viku yak vitrom zdulo!)
ioho ne pustyly na mii vechir.
Kazut, vin buv maize neprytomnyi
vid vypytoho i ne nadavavsya. Tym bilshe,
dlya takoho alternatyvnoho zibrannya.
Use, shcho lyshylosya toho razu vid noho –
yakas taka litohrafiya
zavbilshky z poshtovu marku, dlya mene.
Ya navit ne znayu, shcho z neyu robyty.
Yakos dyvno vishaty poshtovu marku na stinu.

Ale ya ne pro te –
ya pro vichne rozmynannya. Stilky oblych
zasmoktalo u nedosyazni vidstiinyky!

Vony vze navit ne krychat zvidty,
vze navit ne krychat.

I stilky vsoho ne stalosya, shcho bilshe
i ne stanetsya.

A z inshoho boku –
yakyi roman my udvoh napysaly, sami
ne vidayuchy! Yaka nev***enna epichnist
na cilyh chvert viku! Dem! Ty chuyesh?!
Dem!

Ce ya do tebe krychu zi svoho vidstiinyka.