My tak zyly nemov spivaly dzaz...

Ce – sproba napysaty virsh pro nas,

pro nashu uchtu, molodu i p’yanu.
Yake vyno, yaku hmilnu omanu
vlyvav u yuni horla shchedryi chas!
My tak zyly, nemov spivaly dzaz.

Chocha ne dzaz, a kamerni koncerty
zryvaly nas, i my ishly v snihah
na horu, de lisy rosly i ptah
krychav pro shchos tayemne i vidverte,
i vid ljubovi mozna bulo vmerty.

Chy hto za namy ishov po tyh slidah?

Ta ya zabuv, lybon, pro holovne:
ishov rik novyi, te diyalosya v sichni.
V budivlyah spaly mlyavi i anemichni
hulyaky, shcho nabralysya do ne-

prystoinosti. A ty pekla mene,

shchorazu insha, ne taka. Shche z nochi –
ti dvi ruky u mene na plechah
ya pam’yatav, i temne shchos v ochah.
Ale yakyi kretyn poviryt v ochi?

Ya pidbyrav kljuchi, slova prorochi,
hocha na ranok mii poet zachah...

Yak tyazko povertatys na rivnynu,
skotytys po hladenkii merzloti,
chy z’yihaty, yak ya, na zyvoti
v tu vulychku, shcho vyhynala spynu,
pid maskarona borodu capynu,
de pyyaky, tramvayi i svyati,

de, vse odno nedremna, mov radar,
nacilenyi na sny, chyhala zrada,
a vyhudlyi bibliinyi vynohradar
na bramah buv rozip’yatyi, spodar.
A z radiol shypiv rizdvyanyi dar
(hocha ioho i zabryazkala estrada).

Tudy, de vsyudy vidbuvavsya son –
tyazkyi, pohmilnyi, pislyanovorichnyi,
tudy, de kozen p’yanyi buv zustrichnyi,
a vsi zustrichni – p’yani. V unison
spivaly my, zabuvshy pro fason.

Choch my i buly, mov mandrivni aktory,
i v nas buv Ihor, vin surmyv, yak as.
Yakas nayivna vira u Parnas,
chy to v Provans,– ale rushala hory!..
Otak my ishly, nemov slipi u more,–
i ty, i ya, i vsi navkolo nas...