Transliteration
Menu
Z otoho dnya suremnoho, yak zavalyvsya ratush,
use naviky zvazene i vpysane v arhiv:
"Poneseno u ljudnosty ne tak velyku vtratu:
pohyb trubach, dvoh zovniriv, kilkoh robitnykiv".
Malenka apokalipsa na rynkovomu plyaci:
z rozpuky pozihnulo trahichne misto Lviv,
mov her tayemnyi radnyk nad arkushem relyaciyi:
odyn trupach, tvoh shofniriv, kilkoh ropitnykiv.
Zibraly vdovam na svichky, a materyam na liky.
Ditei zabraly v internat na vulycyu Syrit.
Na pomynkah buyala chern i mandrivni kaliky
i hupav kuksamy o bruk uves kalichyi rid
(i kozen chesno yiv, i pyv, i plakav yak umiv:
pohyb trubach, dvoh zovniriv, kilkoh robitnykiv).
Pohovani pid vezeyu, vony vviishly v komory,
de svitlo mre i tverdne krov, de vze ne chuty z tmy,
yak na maidanah i v shynkah reve zyteiske more.
Tam inshe svitlo – i vono biliye nad kistmy.
Vony ziishly v pidzemnu hlan, nemovby v inshe misto, –
yih ne ljubyly na zemli i zabuly sered hmar.
Ishov poperedu trubach. Vin duv nathnenno i chysto –
tak niby ne trubu trymav, a vohnyanyi lihtar.
Koly z posmertni ochi v nyh zitlily, mov odeza,
Vony zlyahly na dno kamin – pleche kolo plecha,
Lysh ne vhavav, yak dzerelo, i vyrostav, yak veza,
Tayemnyi i hrypkyi syhnal – vidozva trubacha.
