Betonne serce

Ya po vulyci krokuyu, misto tak mene dratuye,
Pravyt vsim asfaltova zara.
Tane nastrii, ale treba, sonce tak peche u rebra,
Shche i zupynyat mabut mucora.

Tak stalosya, shcho moye serce zalylosya betonom,
Na zal, ale i synim nebo, ne bude vze nikoly
Bo chorne...

Mehapolisovi shtuchky dokotylysya do ruchky,
Dyhaty uze nemaye chym.
Bezlich tachok, probky vsyudy, v zombakiv peretvorylys ljudy,
My nihto i staty nam nichym!

Tak stalosya, shcho moye serce zalylosya betonom,
De dilosya te synye nebo,
Ta kvity za zaborom?