Ya ne hochu

Yak uze nabrydlo chuty znovu i znovu
Porozni balachky, pafosni rozmovy!
"Mova kalynova"... "Pisnya solov’yina"...
Shche trohy pobalakayemo – znykne Ukrayina!
Zhubyly kulturu, zabuly istoriyu,
Pochuvayemosya zaidamy na svoyii terytoriyi.
Virymo chuzym, svoyim ne doviryayemo,
Rozvodymo rukamy – mayemo, shcho mayemo!
Sohodni bratayemosya, shchob zavtra prodaty.
Kum ide na kuma, brat ide na brata.
Nacionalna ideya, yak zasib spekulyaciyi.
Zdobuly derzavu, vtratyly naciyu...
Koly z u narodu bilshe nemaye vidvahy,
Nemaye vlasnoyi hordosti, nemaye samopovahy,
Koly kozen za sebe u svoyii hati skrayu –
U takoho narodu i heroyiv nemaye!

Pryspiv:
Ya ne hochu buty heroyem Ukrayiny –
Ne cinuye heroyiv moya krayina!..

Podyvitsya na noho – vin sohodni v udari!
Pravda, bez vyshyvanky ta bez sharovariv...
Vin – odyn sered tyh, hto hotovyi do boyu,
Sered tyh, hto hotovyi staty heroyem.
Vin proishov kriz vohon, pereplyv cherez vodu –
Vse zarady vitchyzny, zarady narodu.
Iz milionamy inshyh vin pishov voyuvaty –
Usi polyahly, a vin lyshyvsya stoyaty.
Ta odrazu z pohlyne pafosna lava,
Ponavisyat medali, krychatymut: "Slava!"...
Vin zytyme dovho, vin zytyme doroho,
Ale stane nashym vnutrishnim vorohom.
A de z ti, yakyh bulo zakatovano,
Spaleno, porubano, pobyto, represovano?
De ti, shcho zyttya viddaly za svoye –
De vony ye? De vony ye?!

Pryspiv

A naspravdi tak prosto zminyty zyttya!
Prosto vyity na vulycyu, prosto prybraty smittya,
Poljubyty svoyu zemlju, svoyu ridnu pryrodu,
Vidchuty sebe chastkoyu yedynoho narodu.
Bo my ne bezridni, bo my – ukrayinci!
Toz dosyt pljuvaty v didivski krynyci,
Dosyt boyatysya viryty v krashche,
A svoye na chuze ne minyaty nizashcho!
Spilnota rozumnyh, micnyh, nezaleznyh,
Bez "pravobereznyh", bez "livobereznyh",
Dobryh, pryvitnyh i nezradlyvyh,
V usomu yedynyh, v usomu shchaslyvyh.
Lysh uyavit, yakoyu stane krayina,
V yakii kozna ljudyna zyve, yak ljudyna,
V yakii vse, shcho horoshe, – znachyt i nashe!..
Ale poky, na zal, vse zovsim inakshe...

Pryspiv