Dvomirna bezmeznist

Ty maljuyesh mene, ya bachu dzerkalo, shcho vidbyvaye...
Ya narechena u bilomu, taka yakoyu uyavlyayesh:
Harne oblychchya, strunka fihura ta nizni plechi,
Ya u kartyni strichayu den ta vechir, den ta vechir.

Pryspiv:
Yak nabrydla dvomirna bezmeznist!
Vona pasuye tilky peizazam.

Zvilny mene...

Ty vidobrazyv mii harakter – zovti i bili bukety kvitiv,
Shcho mabut meni daruvaly, bo ya sama shchaslyva v sviti
Maljuyesh z ochei moyih slozy, slozy radosti abo pechali.
Za mene ce vyrishat ljudy, rozdyvlyayuchys ta prohodyachy dali.

Pryspiv