Stilnykove kohannya

Ya vidchuvayu blyzku neobhidnist vnutrishnoho onovlennya.
Ya distayu svoho malenkoho druha, stvoryuyu nove povidomlennya.
Napyshu ti slova, shcho tobi ne kazav na nashyh z toboyu pobachennyah.
Napyshu ti slova, shcho zaraz dlya mene mayut naibilshe znachennya.
Pro te, shcho lamaye mene na shmatky ta skladaye, nenache mozayiku.
Pro te, shcho klade poetychni ryadky pid rozkysle pero prozayika.
Shchob ty znala i pro te, yak u serci mete nesterpno haryacha hurdelycya,
Z tila rvetsya dusha i po vistryu noza neskinchennoyu strichkoyu stelytsya.

Pryspiv:
Napyshu SMS – ce tehnichnyi prohres
Daye meni shans na maibutnye.
Zvedenyi v kult, cei malesenkyi pult
Z’yednuye z tym, hto vidsutnii.
Napyshu SMS – vid zemli do nebes
I z nebes do zemli pronesetsya.
A koly doletyt, hai, prynaimni, na myt
Tvoye serce chastishe zab’yetsya.

Ya ranishe pro ce tobi ne hovoryv, bo yakos ne vypadalo mozlyvosti...
Ale ni, ty ne vir – ya coho ne robyv, bo prosto ne vystachalo smilyvosti!
Bezlich raz pidbyrav neobhidni slova, shchob skazaty pry pershii nahodi,
Ta v ostannii moment vsi slova zabuvav i chervoniv, nache spiimanyi zlodii.
Ya shchonochi ne splju – vid potoku dumok niyak ne vdayetsya zasnuty –
I kruchus, i verchus, i harchu, nache vovk, lancyuhom do nevoli prykutyi...
Ale prykro, shcho ty zdatna vidpovisty lysh vidvertym nezadovolennyam:
"Vybach mene za ton – tilky mii telefon ne chytaye tvoyi povidomlennya!.."

Pryspiv