Hei, po hori, po vysokii holuby litayut

Hei, po hori, po vysokii holuby litayut,
Ya harazdu ne zaznala, lita sy mynayut.
Ne zaznala, ne zaznala ta i ne budu znaty,
Po chim ze ya lita svoyi budu spomynaty?
Cy ya v’yila, cy ya vpyla, cy-m krasno hodyla?
Kilko moyih tyh rozkoshiv, shcho-m sy nabidyla.
Oi mayu ya dva volyky, obydva syvenki,
Ta yak syadu ta zdohonyu lita molodenki.
Zdohonyla lita svoyi na kedrovim mosti:
– Oi vernitsy, lita moyi, hot do mene v hosti.
– Chiba my by durni buly, rozumu ne maly,
Shchoby my sy do staroyi nazad zavertaly.
Ta yak ze nam dobre bude, my tya nahadayem,
A yak ze nam ta i zle bude, my tya zanehayem.