Oi u sadu, sadu-vynohradu

Oi u sadu, sadu-vynohradu
Stoyit konychenko na prodazu.
A nikomu konya pokupyty,
A nikomu konya zaplatyty.

Nayihaly kupci iz Varshavy,
Seichas toho konyka storhuvaly.
Vze z toho konyka zaplatyly,
Daly sto chervonyh i chotyry.

– Vyidy, vyidy, moya myla, podyvysya,
Chy horoshyi kupchyk naradyvsya.
Ne vyhodyt myla, vyishla maty:
– Vze z tvoyi myloyi ne vydaty.

Vze z tvoyu myluyu shoronyly,
V vyshnevim sadochku polozyly.
V holovah kalynu posadyly
Shche i bilym kaminnyam prykotyly.

– Ty, vyshnevyi sad, rozvynysya,
Ty, bilyi kamene, vidkotysya!
Ty, bilyi kamene, vidkotysya,
Ty z, moya mylenka, obizvysya!

– Chy dozvolysh meni zurytysya,
Chy pozvolysh meni zenytysya?
– Ne pozvolju tobi zurytysya,
Pozvolju tobi zenytysya.

Lysh ne bery mylyi, divchynonky,
Bo ta ne pryhorne dytynonky.
Vozmy sobi luchshe udivonku,
Ta pryhorne moyu dytynonku.