Oi boze, boze, shcho to kohannya moze

Oi boze, boze, shcho to kohannya moze!
Koho ya ljublju, prynesy yeho, boze!
Oi hot ne yeho, to tovarysha yeho,
Nehai rozpytayus za zdorovlyachko yeho.
Oi chy vin slabyi, chy vmyraty dumaye,
Shcho vin u mene nikoly ne buvaye!
– Oi ya ne slabyi, vmyraty ne dumayu.
Cherez vorohy u tebe ne buvayu.
Ya z tebe ljubyv, yak u sadochku hrushu,
Cherez vorohy zalyshyty tya mushu.
Ya z tebe ljubyv, yak u sadochku vyshnyu,
Cherez vorohy zalyshyty tya myshlju.
Oi pidu z bo ya ta i nyzom ponad stavom,
Oi boh vidaye, komu sya ya zostanu.
Chy tomu didu z syvoyu borodoyu,
Oi shcho ne hoden postoyat zo mnoyu,
Yeho boroda, ot yak bilaya hlyna,
Moye lychenko – yak chervona kalyna.
Yeho boroda – prypichky zamitaty,
Moye lychenko – molodcyam ciluvaty.
Oi dai ze, boze, zvechora pohodonku,
Vozmu vidercya, ta i pidu po vodonku.
Vzyala vidercya ta i pishla po vodonku,
Zdybaye kozak molodu divchynonku:
– Oi ty divchyno, ty zapashneye zillya,
Choch tebe ne vzyav, to proshu na vesillya...
– Zenys, kozache, shchob tebe ozenylo,
Shchob tebe, kozache, na lavci polozylo.
Zenys, kozache, yak viter po dorozi,
Dast ze meni boh, divchynonci-nebozi,
Dast ze meni boh, divchynonci-nebozi,
Bo ya v chuzyni shche i v dalekii dorozi.