Oi smuten ya, smuten ta temnenkoyi nochi

Oi smuten ya, smuten ta temnenkoyi nochi,
Sam ze ya ne znayu, chom ne splyat chorni ochi.
Ne splyat ochi ni vden, ni vnochi
Za toboyu, misyacyu, dumayuchy.

Oi koly b ya mav ta orloviyi kryla,
To by ya poletiv, de ljubaya divchyna,
Poletiv by ya do neyi,
Siv by sobi na vorotyah u neyi.

Oi vyishla divchyna ta z chornymy brovamy,
Stala i hovoryty zalibnymy slovamy:
– Oi mii mylyi, oi mii serdechnyi!
Oi chomu z ty rodu iomu ne vdyachnyi?

Oi na starii hrebli ta novyi mlynok mele.
– Ne vvazai, divchyno, shcho hovoryat na mene.
Vorozenky budut brehaty,
A ya budu tebe, serce, kohaty.

Vzyav yi za ruchenku, pryhornuv yi do sebe.
Vzyav yi za druhuyu, prytulyv yi do sebe.
Prytulyv i pryhornuv,
A vsyu z shchyru pravdu spom’yanuv.