Skifska kolyskova

Koleso kotyt sebe... V holosi kolesa suho.
Step daleniye, v ryabe dyhaye spechenym duhom.
Dym zasyna, z koloskom splyat zerebci i kobyly.
Spyt u travi moloko. Dyhaye baba z mohyly.

Hei-lya, moye skifenya, hei-lya, na vychynku shkiry,
Hei-lya – v sidlo na konya... Mech svoyi zuby oshkiryv.

Brynzoyu pahne rosa, v medu zlypayutsya ochi.
Boh zatulyv nebesa temnoyu hmaroyu z nochi.
Koleso kotyt sebe, holos u kolesa dovhyi.
Sob! ta Hattya! ta Cabe!.. Vohko tyahayutsya voly...

Hei-lya, ne son, a spannya, bavytys nikoly smihom,
Zranku – moye skifenya, stanesh do vechora skifom.

Ty proletysh na orli krov’yu lita, shcho zryabily,
Z baboyu v ochi tvoyi budu dyvytys z mohyly...