Na 12-tu nich

Na dvanadcyatu nich vin ne vynis tortur i zahynuv.
Na vysoke cholo opustylas hlybokaya tin.
A na stinah kryvava rosa chervonila, mov ketyah kalyny

ioho tilo zakynuly v riv pid miskoyu stinoyu,
ioho mech zairzaviv, i hralys nym dity mali...
I padalo lystya, i lystya zhribaly i kydaly v yamu dlya hnoyu,
I stelyvsya tuman, nache podyh ciyeyi zemli.

I nihto ne chekav nichoho v cyu prokurenu osin.
I lyshe podoroznii, shcho na berezi richky stoyav,
Pidnyav holovu i pobachyv nad temnym zasmuchenym lisom
Vidblysk novyh, dalekyh, ishche nevidomyh zahrav.