Boroda ruda

Tak, ya ne santehnik i ne profesor.
Mene lyakaye slovo "procesor".
Novitnih tehnolohii ne rozumiyu,
Nichoho ne znayu, nichoho ne vmiyu.
Bo ruky moyi, nemov zakarljuky,
Bo holova ne lezyt do nauky.
Zyvu, yak zyvetsya, i poky serce b’yetsya,
Takym zalyshusya – meni tak zdayetsya.
Zate u mene ha... Zate u mene ha...
Zate u mene harna boroda... da!

Pryspiv:
Boroda ruda, boroda ruda!

Tak, ya takyi i ne hochu buty inshym!
Ne hochu buty krashchym, ne hochu buty hirshym!
Ne hochu ity do yakoyis mety –
Meni i tak dobre, bo v mene ye ty.
A tvoyi podruhy kazut, shcho ya tobi ne para,
Shcho ya nechepura, shcho ya nezdara!
Shcho ya nikoly ne vyb’yusya v ljudy,
Shcho putnoho z mene nichoho ne bude!
Mozlyvo, shcho tak... Mozlyvo, shcho ni...
Ale tebe vse taky pryvabljuye v meni...

Pryspiv