Oi, Bohdane

U zovtyh stepah i solonyh shlyahah
Lezala okuta yarmom Ukrayina.
V chuzackii nevoli, nenache v pitmah,
Brynila na volju, yak zirka, nadiya yedyna.
Zlym podyhom step shmatuvav vitruhan,
Roznosyv, mov vohnyky zhasliyi syly,
Kotylasya kulya, zveniv yatahan
I holovy znovu kozacki letily.

Povii, vitre, na Vkrayinu suhodolom ta i z morya,
Rozduvav shalenyi viter popil navkruhy,
Pryletilo razom z vitrom na Vkrayinu ljute hore –
Krukamy zletilys na vkrayinu vorohy.
Pryletilo razom z vitrom na Vkrayinu ljute hore –
Krukamy zletilys vorohy.

I kazav Bohdan v tu dnynu: "Hei, chy zhasly nashi syly?
Chy ne dosyt krukam chornym pyty krov z poliv?
Chy ne dosyt chuty stohin i stohnaty vid bezsyllya,
Dyvlyachys na slozy hirki nashyh materiv?
Chy ne dosyt chuty stohin i stohnaty vid bezsyllya,
Dyvlyachys na slozy materiv?"

Oi, Bohdane, ty Bohdane, ty usih viv za soboyu,
Vsih, hto shchastya Ukrayini ridnii maryv shchastyam.
Het letilo kruchya chorne, prapor znovu zvav do boyu
I nesly nas nashi koni shchastya dobuvat!
Het letilo kruchya chorne, prapor znovu zvav do boyu
I nesly nas nashi koni shchastya dobuvat!