Dumka

Nashcho meni kari ochi,
Nashcho chorni brovy,
Nashcho lita molodiyi,
Veseli divochi?
Lita moyi molodiyi
Marno propadayut,
Ochi v’yanut, chorni brovy
Od vitru lynyayut.

Serce v’yane ta nudyt svitom,
Yak ptashka bez voli.
Nashcho z meni moya krasa,
Koly nema doli?
Tyazko meni syrotoyu
Na sim sviti zyty;
Svoyi ljudy – yak chuziyi,
Ni z kym hovoryty.

Nema komu rozpytaty,
Choho plachut ochi;
Nema komu rozkazaty,
Choho serce hoche,
Choho serce, yak holubka,
Den i nich vorkuye;
Nihto ioho ne pytaye,
Ne znaye, ne chuye. Ne chuye.

Nihto ioho ne pytaye –
Ta i choho pytaty?
Nehai plache syrotyna,
Nehai lita tratyt!
Plach ze, serce, plachte ochi,
Poky ne zasnuly,
Holosnishe, zalibnishe,
Shchob vitry pochuly.

Shchob ponesly buinesenki
Za synyeye more
Chornyavo-zradlyvomu
Na ljuteye hore! Hore!

Nashcho meni kari ochi,
Nashcho meni chorni brovy,
Nashcho lita molodiyi,
Veseli divochi?

***

Tyazko-vazko v sviti zyty
Syroti bez rodu:
Nema kudy pohylytsya,–
Choch z hory ta v vodu!
Utopyvsya b molodenkyi,
Shchob ne nudyt svitom;
Utopyvsya b,– tyazko zyty
I nema de ditys.

V koho dolya hodyt polem,
Kolosky zbyraye;
A moya ledashchycya,
Za morem blukaye.
Dobre tomu bahatomu:
ioho ljudy znayut;
A zi mnoyu zustrinutsya –
Mov nedobachayut.

Bahatoho hubatoho
Divchyna shanuye;
Nadi mnoyu, syrotoyu,
Smiyetsya, kepkuye.
"Chy z ya tobi ne vrodlyvyi,
Chy ne v tebe vdavsya,
Chy ne ljublju tebe shchyro,
Chy z tebe smiyavsya?

Lyuby z sobi, moye serce,
Lyuby, koho znayesh,
Ta ne smiisya nadi mnoyu,
Yak koly zhadayesh.
A ya pidu na krai svita...
Na chuzii storonci
Znaidu krashchu abo zhynu,
Yak toi lyst na sonci".

Pishov kozak sumuyuchy,
Nikoho ne kynuv;
Zustriv dolju v chuzim poli
Da tam i zahynuv.
Umyrayuchy, dyvyvsya,
De sonechko syaye...
Tyazko-vazko umyraty
V chuzomu krayu!