Pyvo

Koly duze zarko i vitru nema,
Zakinchylos pyvo, v stakani nema.
I zarke povitrya v lehenyah tvoyih,
Chochetsya pyty, hochetsya pyt.
Na vulycyah lito horyt bez kincya,
Tak hochetsya pyva, a ioho nema.
Vze ochi upaly v zemlju suhu,
Nemov u Sahari, horyu i krychu.
Dai!

Na vulycyah trydcyat i vden, i vnochi,
Posohli dereva, rozbyti shlyahy.
Nam dosyt stakana, ty tilky nalyi,
Nalyi sobi tez – i budesh zyvyi.
A potim, yak postril, stakany dzvenyat,
Zabuti dorohy uze ozyvayut.
I ljudy kovtayut cei neba napii,
I znovu v ochah zyttya ozyvaye.
Dai!

My nebo i zemlju bachym teper,
Povitrya vze stalo lehkym i holodnym.
A shcho bude zavtra – a te, i shcho uchora,
My znovu povtorym, my znovu poprosym.
Chai bude sonce i hai bude lito,
Zyttya, nemov rai, a my v nim, yak dity.
Ya bachu, shcho ce vid nas ne vteche,
Ya bachu, shcho pyvo z namy zyve.
Pyi!