Za viknamy nebo...

Kozen den, kozen chas za viknom te same kino –
Mokryi snih, siryi snih, mashyny i ljudy.
Zakrutylosya, pereplelosya vse v brudnyi klubok,
I ne prohodyt nikudy.
Koznu nich chekayesh ranok, kozen den chekayesh nich.
Dni zamknulys v kolo i bezcilno ty lichysh hvylyny.
Zadyhnutys v vakuumi prostoru, v obiimah stin,
Nastupayut stiny, a za viknamy nebo.

A za viknamy – nebo.
A za viknamy nebo.
A vono ne movchyt, vono plache doshchem,
Vono klyche do sebe.
A za viknamy – nebo...
Skoro vze vesna – nam cvitut dereva.

Kozen den, kozen chas za viknom te same kino,
Chodyat ljudy, dyvlyatsya pid nohy i nichoho ne bachat.
Znovu desyat krokiv vid vikna do zakrytyh dverei,
I movchyt teleradioefir – a moze i na krashche.
Moze i na krashche, moze tak treba.
Za stinoyu-nich, za spynoyu-chas,
A za viknamy-nebo.
A za viknamy nebo...
Skoro vze vesna...