Bodun

Ya ishov do roboty, bo buv ponedilok,
Ya buv z boduna – v holovi vse bolilo.
Padav bilyi snih, navit vin meni mishav.
V holovi take tvorylos, shcho ya vam by ne bazav.

Duze slyzhaly mashyny, tyazko yihaty po lodu.
Na obochynu zanosyt na yakus otu bidu.
I mene zaneslo vchora – v holovi sydiv stakan,
Ya hotiv ioho poslaty, ale vsi zabuv slova.

Ya vsyu vodu vypyv v hati, navit bihav v mahazyn.
V seredyni vse horilo, bo badun mene palyv.
Mineralka bula sviza, trohy potushyv pozar,
I otryzka poyavylas, znachyt ya shche ne propav.

Pryspiv:
Vze dohodzu do roboty
Trohy lehshe na dushi.
Tam voda povynna buty
U zelenomu vidri.

Von zyhul yakyis buksuye, moze toze z buduna.
A skorishe vsoho slyzko – hololodna cya zyma.
Dyadko vpav peredi mnoyu, ya ne vynen, to vin sam.
Duze skryvyvsya, bolilo, moze nohu vin zlamav.
Ale nye, – pidvivsya i dali vin kudys sobi pishov.
Nu dyvysya, choloviche, ostorozno – hololod.

Do roboty ishov ya pishky, bo z mashynoyu bida.
Shchos sceplyeniye buksuye, ta i benzynu vze katma.
Tak ne ljublju ponedilok, duze nenormalnyi den.
No – robota ye robota, hto zaminyt tam mene.

Pryspiv