Dolya

Dolya plakala i smiyalas,
Yak mohla tak spodivalas.
A dusha sobi litala,
De hotila – tam buvala.
Sny zyly sami po sobi,
Chorno-bili i kolorovi.
Ne sydily na porozi,
Ne blukaly po dorozi.
Vse prohodylo i mynalo,
Shchastya des moye blukalo
Rik za rokom, den za dnem
Za stinnym kalendarem.
Smutok, bil, pechal – u nebo.
Dyvno zahadkovyi rebus
Rozhadaty na spromihsya.
Vpav i bilshe ne pidvivsya.
Niby vmer i niby dyhav.
Stalo duze, duze tyho.
V moyih hrudyah – yak stina,
Bila i hluha zyma.
A zalju ne bulo zovsim,
Tilky shkoda, shcho ne osin,
Vze ciluye moyu pisnyu
Trohy shyblenu i hrishnu.
Podyh vze zabutyh rokiv
Perekreslyv mertvyi spokii.
I zabuvshy slovo hrih,
Ya taky pidvivsya z nih...
Dolya znovu posmihnulas.
Nenadovho rozmynulys.
Dvi dorohy – tvoya i moya,
Vse na sviti – Boza volya.