Initium

Kapaye chas z storinok zyttya vse styrayuchy, zalyshky mrii popelom rozsypayuchy.
Kam’yani kvity serdec znovu na vivtar, my pokladem i zyttya nash ostannii dar.

Pryspiv:
Vyklykom nochi, vyrokom doli, svitlom zori vpasty u temnotu svitu.
Podyhom vitru, spalahom bolju, tayemnyh sniv bramu vidkryty.
V holodi sercya polum’yam hnivu, znov zapalaye dushi vichno temnyi hram.
Ne vir nikomu, pravdy v slovah nema, te, shcho zrobleno ne zminyty nam.
Ni...

Chornyh stin kam’yane kilce... ty zalyshyvsya odyn i strah tebe vede.
Ty znaishov vse choho hotiv i hrymyt navkolo tebe eho tayemnyh sliv.
Ne molys znov do temnyh zir, mylosti nebes ty ne chekai, zupynys!
Shche hoch raz ty meni povir, tvii ostannii shans moya ruka. Vhoru chy vnyz?
Vybir tvii. Nazavzdy!

Pryspiv

Tremtyt vohon u tvoyih rukah. Ne zalyshylos chasu dlya novyh vahan.
Shche lysh myt i rozdilyt nas vidchayu i hriha beznadiina stina.
Obernys! Chuyesh holos mii? Ya znaidu dorohu v krai vtrachenyh nadii.
Syla ye, chas uze ity, my zdolayem razom vse, shcho dolya prynese.
Ty i ya nazavzdy!

Koly pryide svii chas ty zrozumiyesh use.
Navishcho zadavaty pytannya na yaki ne isnuye vidpovidei?
Slovo yak kraplya doshchu, vpavshy vze nikoly ne pidnimetsya znovu.
I yakshcho dusha tvoya v slozah, ne dai brudu sliv oskvernyty chystotu tvoyeyi boli.
Narodzennya – ce bil, smert – ce bil, i ljubov, takoz, bil.
Ne borys z nym, prosto pryimy ioho.
Ne zavzdy u temryavi mozna znaity svitlo...
Bezzvuchnyi kryk iz hlybyny svidomosti pohasne u shumnii tyshi nashoho zyttya.
Toz movchy... yakshcho tobi ne maye choho skazaty... na vlasne vypravdannya!