Padayut zori

A zori padayut v travu, mov styhli yabluka u serpni.
Svoyeyu mukoyu zyvu, chekannyam radisno-nesterpnym.
A osin dyhaye v pleche, yiyi kortez os-os prylyne.
Stoyu miz radistyu i plachem – samotnya, kynuta ptashyna.

Pryspiv:
De ty, holube mii? De ty, svit moyih nadii?
Ya holubka tvoya, buinym vitrom byta ya.
Ozovys, prylety i za vse mene prosty,
I ljuby, i ljuby, lysh odnu mene ljuby!

O, dole-dolenko moya! O, sestro vitru-suhoviya!
Za shcho ty rid spalyla mii, za shcho zburnula v beznadiyu?
Za shcho vkolola v serce tak, shcho ya – bylynochka pidtyata,
Voskresla znov v sumnyh ryadkah,
Mov toi Isus, z rozp’yattya znyata.

Pryspiv

Svyatoyu viroyu zyvu, chekayu sercem do svitannya
Tebe v rozhrystanyh dumkah, tebe, ljubov moya ostannya.
Yakshcho z ty, ljubyi, ne pryidesh, ne pryholubysh svoyu ljubku,
Tebe znaidu ya i v nebesah, kohannyam zborkana holubka.

Pryspiv