Poetovi

Pocilui mene v zakryti ochi, i zupynys.
Potim roby vse, shcho zahochesh, hochesh – molys.
Krutyt, krutyt, krutyt viter lystya po mistu,
Doshch nese meni zvistku,
Sered vulyc i ploshch, i tramvainyh dzvinkiv,
Ya shukayu svoyih – kilka ryadkiv.

Za dveryma staroyi kav’yarni – lid i vohon.
Syluetamy skachut prymarni roky zi skron.
Coho ya vze bachyv des stolittya po tomu,
Cya pryproshala dodomu,
A os cei, vse pro vsih, znav chutky bud-yaki,
I tilky na znav – moyih kilka ryadkiv...

Raptom chas vtrachaye sylu znachen, letyt dohory.
Vin vyishov z kav’yarni: "Do novyh pobachen!", i zakuryv.
Chrest ne shozyi na hrest, nich na nich,
i krashche buty holodnym, niz nadumanno modnym,
Vin smiyavsya i plakav, i bih pid doshchem,
Shepit lyvsya iz vist yiyi: "Prochytai meni shche..."