Veresen

Tyhym veresnem zamriyane uzlissya
I nad prosikamy hmary, yak mosty,
I hortaye viter knyhu – zovte lystya,
U kotrii heroyi znovu – ya i ty.
Znovu veresen, yak v toi dalekyi vechir,
I proshyta pavutynnyam synya dal,
Znovu, yak kolys, u klekoti lelechim
Prolita rozluky vikova pechal.

Pryspiv:
"Ty ljubysh chy ni?"
Brynyt u vyshyni...
Ty ljubysh chy ni?
Chto skaze meni?...

I davno my vze z toboyu rozproshchalys,
Ale dyvno – ni adresy, ni lystiv.
Lysh na zhadku nache, nam ljubov zostalas
I shchooseni zurby lelechyi spiv.
Cya ljubov kriz morok zevriye u serci,
Ne palaye, ne blahaye, ne krychyt,
Ale proide lito i skinchytsya serpen, –
Yak leleka krayem neba, proletyt...

Pryspiv