Balada pro kozaka Hrycka

Letiv sred nochi, yak skazenyi, po stepah
Shvydkyi ta hytryi kozak Hrycko.
A konyk nosom zaorav u bur’yanah,
Zairzav – i zaba dala cycky.

I v’yihav Hrycko buinym nosom u bur’yan,
Pochuhav vsi svoyi bolyachky.
Do ranku treba – hoch ty vstrel – u vrazyi stan,
A ity z, yak do Kyyeva rachky.

Vovky i lysyci zavyvaly u yarah,
Zviryacha tichka zyruvala.
I nache svichka hostra shablya u rukah
Pry svitli misyacya palala.

Vin pryide u vorozyi tabir ponad stav,
Vrazyni vklonytsya vin nyzko.
Ta i zbreshe, zbreshe, yak lukavyi ne brehav –
I v pastku pide vraze viisko.

A pislya boyu v ljutu smert zahlyva put:
Os palya znyzu v serce sune.
Vam, vorohy, ioho nizashcho ne zbahnut,
Vin vam vsmihnetsya i v ochi pljune.

Yakby z nihto ne ishov za tebe v smertnyi herc,
Tobi b, Ukraino, ne vcility.
Letiv i dybav nakarachkah v ljutu smert
Toi, hto naibilshe musyv zyty.