Zazura

Mozlyvo, mene pohovayut na tii ze hori,
De sto nevidomyh strilciv bulo v zemlju zaryto,
De chorna bereza i bili slozyny na nii
I syaye voloshkamy v step nepobachene zyto.

De lito brede po sterni, yak poranenyi vovk,
De osin skradayetsya lysom bezzalno pohmura,
De nebo – ne bilshe, niz vyrvanyi z neba shmatok,
A dali – zazura, zazura, zazura, zazura...

Pryspiv:
Shchob ne znaty, chy shche hto zaplache
Na mohyli chornii na moyii
Ta skazaty vnukovi: "Yunache,
Vyp’yut hrabari za upokii".

Ya vpevnenyi: panna napyshe lysta pro pechal,
Pro temne zyttya i pro svitlu ljubov volocyuhy,
Ya vpevnenyi: panna napyshe lysta pro pechal,
A dali – zazura, zazura, zazura, zazura...

Pryspiv:
I ne znaty, chy shche hto zaplache
Na mohyli chornii na moyii
Ta v odnomu vpevnenyi, odnache –
Vyp’yut hrabari za upokii.