Sered oseni

Sered oseni, sered oseni rozbudyla mene son-trava.
Pisnya v serdenko tak i prosytsya, nache kvitka z rosy ozyva.
Ne prysplju yiyi do shid-sonechka, i potomu vona ne zasne.
Pisne-dolenko, maty i machuho, ty i hriyesh, i studysh mene.

Pryspiv:
Berezit pisni, nizni prolisky. Kozna kvitochka – nache dytya.
Sered oseni, sered oseni ne buvaye vesni vorottya.
Tilky pisnya ta sered oseni znov u vesnu mene poverta:
Pisnya batkova v serce prosytsya i, mov kvitochka, v nim rozkvita.

Batku-batechku, chom tak rano ty kynuv pluh i ne hodysh u lis?
I navishcho z ty pid medalyamy stilky ran iz viiny nam prynis?
A chy zle tobi, a chy bolyache, yak by hore tebe ne peklo –
Ty sidav i spivav pid hatynoyu. Tak spivav, shcho nimilo selo!

Pryspiv

Pisnya batkova obletila svit i upala na zemlju, yak snih,
Bo upav soldat i zatyh navik, tilky pisnyu pokynuv dlya vsih.
I teper vona, nache kvitochka, probyvaye u sviti svii shlyah...
Sered oseni, sered oseni rozkvitaye u vsih na ustah.

Pryspiv