Rushnyk

Vyshyvala mama moyu dolju, odynoku dolju nelehku.
Vyshyvala radistyu i bolem na yaskravo-niznim rushnyku.
Vyshyvala ridna, ta i ne znala – proletyat roky yak uvi sni
I poshle yii Boh dochku-krasunyu u kituchim travni, navesni.
Bude traven buino kvituvaty i zozulya persha zakuye,
Proshepoche shchyro vdyachnist maty Bohu za narodzennya moye.

Pryspiv:
Moya matusyu, nebesnymy ochyma ty pryamo v dushu dyvyshsya meni,
Na rushnyku kvituyesh mov kalyna, a ya spivayu tobi moyi pisni.
Moyi pisni – to mii uklin i spovid, tobi netlinne sonechko moye.
Nehai zavzdy u muzyci i v slovi, nehai svyatytsya u vikah im’ya tvoye.

Splyne chas u praci i strazdanni, zaporoshyt kosy syvyna
Doni persha, materi ostannya. Vse mynaye – pam’yat ne myna.
I rushnyk, yak pam’yat ne mynaye, vin v moyemu domi na stini.
Kozen ranok z vyshytoho rayu mama posmihayetsya meni.
Lysh zozulya ne kuye, ne plache – odynoka ptashka u vinku...
Yak mohla ty, mamo, peredbachyt dolju na kvituchim rushnyku.

Pryspiv