Batkova pisnya

Yakraz zahodyv padolyst...
Tobi b shche z namy buty i zyty,
A ty ziv’yav, yak zovtyi lyst,
I nebesam podavs sluzyty.
Bez tebe dvir nash stav pustyi
I postarila nasha hata.
Bez tebe stav ya sam ne svii,
I posyvila z horya maty.

Pryspiv:
Vesna mynaye – tebe nemaye.
Bez tebe teple lito prolita.
Barvysta osin slozu vtyraye,
I znovu zymno dyhaye vesna.

Zaznav ty zmalechku bidy:
Zymoyu spav v holodnii hati,
Sorbav boltushku* z lobody,
A yak pidris, to vtratyv matir.
Ty ne shukav lehkyh dorih,
Bo mav od Boha vmili ruky.
Ty nis dobro v rukah svoyih
I muzno znis nesterpni muky.

Pryspiv

V sadku shchebeche solovei,
Ta ne spivaye nasha maty.
Stoyit vesna, ne ide z ochei,
I ya stoyu – chekayu tata.
Ziidy, yak sonce, podyvys,
Yak tilky my tebe chekayem,
Pryvitno z neba posmihnys, –
Tobi my pisnyu zaspivayem.

Pryspiv

Choch ty nikoly ne pryidesh,
Ya vse zyttya otak prostoyu.
Ya budu zhaduvat tebe
I tyho plakat za toboyu.
Ya budu obraz tvii nesty
U serci z viroyu svyatoyu.
Cherez roky, cherez viky
My shche zustrinemsya z toboyu.