Istoriya Umanskoho parku

Temna velych alei
Urochysta tysha
Na slavu kohannya
Do zinky Sofiyi
Zbuduvav pan Potockyi
Park toi chudovyi,
Shcho v Umani ye,
Dlya zinky z dusheyu potvory.
V pana syn buv
Zmiyuka na serci.
Yak Sofiyu pobachyv
Skazav "Bude moyeyu"

Pryspiv:
"Ya bachu te tilo,
I chorna zazdrist povilno vbyvaye.
Dzvin po dushu moyu,
A dushi to i ne maye
To viddai ze sebe,
Moya ljubaya panno,
Cholovik tvii staryi,
A vmyraty shche zarano!"

Pro stydobni zrady
Staryi Feliks proznav
Pomer, ale proklyav naviky,
Ale vybachen ne dav.

Zalyshylas sama
V parku zatyshnom hulyayuchy
Pro prystrasti kohannya
Pasynka zhadayuchy

Pryspiv

Pomerla v perepokoyah
Shoronyly bidolashnu
Ta mabut v pidnebesyah
Ne zabuly yii zradu...

Na cvyntari v mohylu
Blyskavka popala
Rozkolola i spalyla tilo
To buv ostannii hniv pana.