Pomyrayu

Riky krovi, tuman chervoniye,
Suho v horli, v ochah pobililo.
Mertvo i tyho. V dushi znovu holod,
Ya nenavydzu vse shcho navkolo.
Popil. Vsi mertvi... Davno yih nemaye
Pustka i hrest, yakyi mla obiimaye...
Ya tam stoyu, holodom zmorenyi
Ale dumkamy ya vse shche z toboyu.

Dyko i holodno buty samomu,
Vazko bez tebe odnomu.
Vazko poviryty shcho vse navpaky,
Prote tobi vdalosya vse dovesty...
Navkolo mene roste odna hlyna
Lysh pustka tut, a vse reshta – hyne.
I ya yedynym derevom sebe nazyvayu,
Yake pomalu takoz pomyraye...