Stereozir

Ya mayu dvoye ochei, dyvljusya ya na svit,
A shcho ya nymy bachu – ta bachu te, shcho slid,
Vid mala mene vchyly – dyvysya yak usi,
I ty distanesh shchastya u vsii ioho krasi.

Kozna ljudyna, i, navit, kozen zvir
Mayut dvoye ochei – stereozir.

Yakby ya buv cyklopom i oko mav odne,
U komitet profspilky ne vybraly b mene,
Bo pohlyad odnobichnyi teper ne populyar,
Vsi dyvlyatsya krytychno na monookulyar.

Kozna ljudyna, tym pache kozen zvir
Mayut dvoye ochei – stereozir.

Mii stereozir spryimaye kolir bud-yakyi,
Naikrashche rozriznyaye vin chervono-holubyi,
Ale ostannim chasom v ochah merehkotyt –
V odnomu oci zovte, a v inshomu blakyt.

Z koznoyi ljudyny moze buty zvir,
Yakshcho vona hvoriye na stereozir.

Bizu ya do shpytalju, krychu do likariv:
Ryatuite, ljudy dobri, na stervo zahvoriv!
Vony vidpovidayut, shcho tilky u Moskvi
Likuyut stervoochi na stervoholovi.

Tam koznyi profesor neabyyakyi zvir,
Tam ye ministervstvo na stereozir.

Ta pizno likuvatys, zipsutyi stervozir,
Bo kozne oko hoche maty vlasnyi kruhozir,
U koznoho svitohlyad, u koznoho prava,
Vid toho pljuralizmu duriye holova.

Yakshcho v tebe mozok, a ne ryb’yachyi zyr,
Trymai pid kontrolem stereozir.

Na shchastya vze mynayut ti stereochasy,
I sobi spivayemo na svoyi holosy,
Nihto vze nas ne skryvdyt, nihto ne zalyaka,
Chiba shcho troha smyknut za stervoyazyka.

Ale z ty ljudyna, a ne yakyis tam zvir,
I sovist – to yedyna, hoch vir, a hoch ne vir.