Zahovory spershu ty

Zahovory spershu ty,
meni brakuye vidvahy ty znayesh napevno.
Ne idy.
Ne dochekatys tvoyeyi uvahy i pravylnyi krok nerealno i vazko znaity.
Ta povir, tak zdayetsya, shcho bilshe ya zmozu viddaty komus, niz u komus znaity.
Choch tremtinnya takoho nema –
ya tak hochu v tobi vidtvoryt,
shcho dozvolysh kolys ty, mozlyvo, sama.

Pryspiv:
Hovory krashche ty!

Virtualni podiyi des poneslys.
Robym vyhlyad, yak yih ne bulo, navit kolys.
Pam’yatayesh, yak ya pidstupno z’yavyvs?
Znayesh, obraz dlya tebe mii zrazu zminyvs?
Ta nehai... Ya blahayu, koly idesh het – ty hoch raz ozyrnys!
Shchob pobachyt toho, hto toboyu davno vze napevno tverezo napyvs!

Hovory krashche ty,
bo v ochah tvoyih prostir zdiimaye mene dohory,
a zhory ya tak dovho spuskayus, tak shcho ty hovory.

Ya rozmovy tvoyeyi lyakayus i vnochi kriz son prokydayus.
Nu koly vze, koly ya ne budu vahatys, shchos v sobi proyavyt?
Moze myt na miscya vse rozstavyt
i v tobi yakyis klaptyk rozplavyt cya myt!?
Ya dlya neyi zavzdy laden zyt!

Ale poky shcho vse tak daleko...
Meni vazko z toboyu, ale razom z tym lehko.
Peresvidchytys zruchno. Podyvyvshys tudy, kudy dyvyshsya ridko,
tak vrazayuche vluchno, de pobachysh zobrazennya svoyeyi dushi.

Yak pobachysh – vahatys ne varto – idy.
Yak pobachysh, to vidchuyesh teplo.
Hovory teper ty...