Ya ne bachu kolorovyh sniv

Spyt nebo, ya nichoho ne bachu
Na blakytnomu foni i nichoho ne chuyu
Ta yakshcho podumaty, to nema shcho vtrachaty
Narano vse nakryyetsya, ya znovu zanudhuyu
Vsi zyvemo u sviti, yakoho ne znayemo
I znaty ne hochemo, shcho tez nepohano
Bo bolyt holova i vid toho, shcho bachu
Chocha v inshyi vymir meni shche zarano

Pryspiv:
Ya ne bachu kolorovyh sniv...

Navkolo vsi hvori na paranoyu
Spivayut bezhluzdi pisni pro kohannya
V cyh pisnyah vse soplyvo, yak u likarni
A kohannya rymuyetsya zi slovom strazdannya
Vsi ubohi naspravdi ne mozut kohaty
Ta i strazdaty z nyh tez nihto ne vmiye
Yih vystarchaye tilky na kuhonni rozmovy
Pro te, hto skilky hroshei namyye
A ya hochu zyty, shchob sonce u vikna
Divchata u dveri i kryla na spynu
Shchob p’yani zloby ne vchyly batka
Yak iomu treba robyty dytynu
Shchob rano ne treba bulo prykydaty
Skilky tobi zalyshylos zyty
I shchob navkolo ne bulo nikoho
Koho b zahotilosya matom pokryty

Pryspiv

Ne vtrachai svoho zyttya ani dnya
Vir tilky sobi – vse inshe mayachnya
Ne spy koly navkolo kypyt tusnya
Ty unikalnyi tak samo yak i ya

Pryspiv