Aelita

Spalo za hmaramy vranishnye marevo, syayalo, syayalo – shchezlo
Sypalos nachebto svitom nebachenym, z neba probachennya neslo
Sonyachne marevo misyacya charamy v bik prohanyalo daremno
Misyac obrazyvsya – sribnymy frazamy padaly slozy na zemlju

Pryspiv:
Taka yak ya, taka yak ye
Vidverta i vidkryta
Ty ne moya, ty nichyya
Daleka Aelita (ves kuplet – 2)

Pomiz orbitamy sniv oksamytovyh dushi nevydymi, vilni
Plyamoyu svitla movchyt Aelita, p’ye svoye prytorne zillya
Zori hoidayutsya, v nich rozpuskayutsya i pomerayut pid rano
V pravomu boci nebesni emociyi, zliva – holodnyi svitanok

Pryspiv (2)