Nashcho, brate

Oi, Ivane, nashcho, brate,
Bulo ity nam voyuvaty? –
Moze b ne pochuly ti slova
Vze zotlili nashi kosti,
Yak profesor toi zi zlosti
Nas harmatnym m’yasom nazyva...

Kaze, shcho avstriiskyi cisar
Dav shyneli nam i krisy,
Shchob my voyuvaly z moskalem...
I shcho my z tobov, Ivane,
Nache ti durni barany,
ishly na smert i ne znaly, nashcho idem.

Moze, i tak vono i bulo.
My hrudmy lapaly kuli,
I na shmattya derla nas shrapnel.
Shche i svobodu ne zdobuly –
I, moze, nas tomu zabuly...
Z pravdu kaze vse toi mudrahel.

Oi, Ivane, hto z to vidav,
Shcho vono otak vse pide,
Shcho budesh v zemli svoyii – chuzyi?
Lipshe b dali my lezaly,
I lipshe b nas ne spomynaly
Ani dobrym slovom, ni lyhym.

Hirko, druze. Ta zhadai no,
Yak horunzyi nash Myhailo
Na Makivci skoshenyi upav;
Vin osvity mav dvi klyasy...
I, moze, vin buv takoz m’yasom
I ne znav, zavishcho voyuvav?

Todi z nashcho zinku kynuv
I velyku vsyu rodynu?
Pevno, duze cisara ljubyv?..
Chom kazav nam: "Byimos, hlopci –
I na Vkrayini vstane sonce!
Naterpilys my vze dosta kryvd!"

Shchos ne tak, Ivane. Hodi.
Pevno, breshe cei dobrodii,
Bo z ne zadlya cisarskyh shchedrot
Zi slovamy "Shche ne vmerla!"
ishly my na harmatni zerla,
ishly za Batkivshchynu, za narod!

I nikoly Ukrayinu
Ne postavlyat na kolina,
Poky nash z Ivanom duh zyvyi.
Vin micniye z koznym chasom.
Breshesh, pane, my – ne m’yaso,
My – narodu poklyk boiovyi!