Tvii holos

Ya idu u potoci ljudskoyi bezodni.
Ya sohodni chuza i daleka sohodni.
Moyi nohy vazki ta zemli ne vidchuvayut,
Bo teper v moyii dushi shchos pomyraye.
Mii nastrii takyi, shcho hochetsya vyty
I vid bolju ne znayesh kudy sebe podity,
Ta koly znayetsya, shcho vyhodu nemaye,
Nache hrim iz nebes tyshu holos lamaye:

Pryspiv:
Pidnimysya z kolin tvoye serce blahaye!
Ty ne budesh rabom, yakshcho ne bazayesh!
Treba syly zibraty, z nulya vse pochaty,
A hto kaze: Ne vyide!.. hai ide!..

Tak, ljudska pryroda pidla,
Zorstoka, lyha, lukavstvom bahata,
Ta shcho kalichyt naibilshe dushu i tilo –
Ce druziv pidstava, ce zrada.
Ta chas rany hoyit, vsi hrani styraye
I vsya moya zlist kudys propadaye,
Bo hto sylnyi duhom, toi ne tikaye
I dolya zorstoka nas ne zlamaye!

Pryspiv

Yak tilky vidkryvayu ya svoyi-moyi ochi,
Cei holos dolynaye do mene shchonochi!
Yak tilky zakryvayu ya svoyi-moyi ochi,
Cei holos pryhodyt do mene shchonochi!
Yak tilky vidkryvayu ya svoyi-moyi ochi,
Cei holos, mabut, shchos vid mene hoche!
Yak tilky zakryvayu ya svoyi-moyi ochi,
Cei holos, cei holos!..

Pryspiv