Beretta

Temniye v ochah, htos hovaye Berettu,
A ty vyishov z domu kupyty hazetu.
Ves prostir i chas zupynylys navkolo,
Kartyny z zyttya probihayut po kolu.

Ne v tomu misci, ne v toi chas,
V svyncyu nemaye sensu...
Vodii shvydkoyi tysne haz,
Ta zupynylos serce.

A shche hvylynu tomu buly yakis plany:
Vidvidaty kohanku, podzvonyty mami...
Ty navit ne vstyh dopalyt syharetu,
Lezysh, rozumiyesh vsyu banalnist syuzetu.

Ne v tomu misci, ne v toi chas,
V svyncyu nemaye sensu...
Vodii shvydkoyi tysne haz,
Ta zupynylos serce.

I tak inodi myt za myttyu, kulya za kuleyu,
Letyat do tebe vazki metalevi zhustky sliv,
Nenache postrilom rozryvayuchy vranishnyu svitankovu tyshu,
V yakii ty perebuvav do coho.
A ty bachysh yih i navit ne namahayeshsya uhylytysya – vse odno marno – brehnya.
Yedyne, shcho hochetsya, – ce zahlyanuty yim v samyi centr,
Prochytaty yih miz ryadkiv, ale zapizno:
Vony vze deformuyutsya ob tkanyny tvoho tila,
Vrazayuchy vse na svoyemu shlyahu.
I ty rozumiyesh, shcho istyna – ta z sama kulya
Na storoni toho, hto skorystayetsya neyu pershyi.
A kulya – istyna, taka z prosta i nevidvorotna.