Tyurma

Za rokom rik roste tvoya tyurma,
za rokom rik pidmur’ya v zemlju hruzne,
i za tvoyim zalinnyam zaskoruzlym,
za bezholiv’yam – prosvitku nema.

Zyvesh – i zdy. Narodzuisya – i zdy.
Zdy – pered skonom. Zdy – u domovyni.
Ne nazyrai – lita zbihayut zhinni
bez cyatky neba i kuhlyka vody.

Zvirom vyty, horilku pyty – i ne charkoyu, postavcem,
i dobi pidstavlyaty spyte virnopiddanoho lyce.
I ne ryumsaty na poriddya, koly tvii haidamackyi rid
rizut lynvamy na obiddya kilka sot bozevilnyh lit.

Za rokom rik roste tvoya tyurma,
za rokom rik pidmur’ya v zemlju hruzne,
i za tvoyim zalinnyam zaskoruzlym,
za bezholiv’yam – prosvitku nema.

I ne beshtaty, pane-brate, a trymatysya na zemli!
Neyu b do pechinok propahnuty, v grunt vhruzayuchy po kolina.
A shchob zvyknuty – ostudyty, zakropyty u kryk, u krov,
zaperishchyt vyshnevym vittyam vikom vykradenu ljubov.
I z ordoyu pid dyki halasy proreshechuvatys hrobamy,
raz zene nas nenatlya skazu po rokah, po vikah, po horbah!