Lada

Zaidu v Dnipro v sorochci bilii
I hreshchennya pryimu svyate.
I knyaz Velykyi – Volodymyr
Vid mene ochi vidvede.

Teper u noho cesarivna,
Taka lampada zolota.
Povinchana zona pokirna,
Car-mista shchedra danyna.

A nas Perun sribnoholovyi
U prystrasti nichnii yednav.
i mene – boyarsku donku hordu –
Knyaz pid zirkamy ciluvav.

Ah, Lado, ci lisy i travy,
i riky, i chystyi nebokrai –
Vse perepovneno bohamy,
I ce slov’yanskyi drevnii rai.

Polovyky z voloshok mruzatsya,
Verta Vechirka z troh dorih...
Bohy zahayut i smiyutsya,
I nam ne sumno sered nyh.

Lisavky, mavky, perepluty...
I nad usim – velychnyi Rid,
Yakyi stvoryv cei bilyi svit
Dlya radosti – ne dlya spokuty.

Chai Dolenyci vkazut den,
Koly vklonyusya ya, posvatana.
Ya tak chekala, shcho Polel
Kohannyu nashomu spivatyme.

Bohiv zavmerly holosy,
Pozadu pohlyad knyazya svitytsya.
Ya v vodu – Ladoyu Rusi,
Shchob vyity z neyi vze chernyceyu.

Ya zmyla vsi svoyi hrihy,
Vsi pochuttya svoyi soromni.
Ta kriz osvyacheni viky
Dazboh siyaye nad soboramy.