Ty skazy, skazy...

Zvidky vzyalos nebo? Zvidky vzyalys zori?
Zvidky vzyalys riky i morya?
I kudy pryamuyut, bili i chorni hmary?
Zvidky vzyalys doshchyk i hroza?

Pryspiv:
Ty skazy, skazy, zvidky vzyalys ya i ty?
Ty skazy, skazy, zvidky vzyalys ya i ty?

Zvidky vzyalys ryby, ptashky i zviryata?
Zvidky vzyalys kvity i trava.
Zvidky vzyalys hory, hory i dolyny?
Zvidky vzyalys sela i mista?

Pryspiv

– Zvidky ce vzyalosya? Zvidky z’yavylosya?
Ty skazy de vono vzyalosya? I kudy podilosya?
Poyasny de propalo, de zhubylosya? I te, shcho bulo,
vono znyklo kudys, des poplyvlo! Yak pryishlo, tak i pishlo.
Vy skazit, poyasnit, yak rozshukaty ioho,
de znaity, yak proity, de vono ce, shcho same vono!
Po kraplynci zbyrav, po kryhti skladav,
vse, shcho mav, vse, shcho mav, het use vsim rozdav!
Ale ce ne bida, v zemlju vpalo zerno, i zerno proroslo.
U comu zerni: micnyi potysk ruk veselyh druzyak,
niznyi usmih harnenkyh divchat,
nathnennya, kohannya, lito, zyma, pisen cilyi sad,
I te, choho tut nema.
I zakrutylos, i zahulo, vse teper pereminylos
i vze ne bude yak ranishe bulo.
Zakypilo zyttya, zrushylos vse i zavertilos,
i teper neodminno bude tak yak hotilos!

Zvidky vzyalys virshi? Zvidky vzyalys pisni?
Chto prydumav skrypku i smychok?
De vzyalas nenavyst? Chto nam dav kohannya?
Ty bez noho duren, z nym ty duren vdvoh.

Pryspiv (2)