Nazavzdy

Nakryvshy plechi zhorbleni kozuhom neba synim,
kolyshetsya shofer u sonnii limuzyni.

Muzchyny v siryh paltah tonut v synyavi provulka,
i tin zamazuye panny, mov obrazy zaterti.
U sklyanci zolotavyi chai. Tak hochetsya opertys
ob krai vikna i micnyi, terpkyi i synii pyty holod,
dyvytys, yak sumna zorya ostannim pocilunkom
proshchayetsya z sestroyu, shcho u zorekoli yii ne syayaty vze bilsh.
Tak nich blakytnym snihom myye v misti maky melanholiyi.

Nakryvshy plechi zhorbleni kozuhom neba synim,
kolyshetsya shofer u sonnii limuzyni.

Kryva lihtarnya – kvitka zlamana i popil snihu,
i svitlo – lii zelenyi, z dzbanka nochi v sutin lytyi,
kruti i temni shody, plashch diryavyi, kraplya smihu
zablukana i misyac – bilyi ptah nathnennya zloho,
i shovkova kulya horloriziv mriinyh v tinyah skrytyh,
shcho, moze, mov struny, kolys torknetsya sercya tvoho.
Torknetsya i pociluye hordo i nizno, i naviky
zakryye ochi spljushcheni, nemov sestra ostannya.
Muzchyny v syvyh paltah iz kyshen vyimayut zori
i platyat yih pannam za p’yat hvylyn kohannya.

Vdyahnuvshy na horbati plechi hutro neba synye,
kolyshetsya shofer u sonnii limuzyni.
Vdyahnuvshy na horbati plechi hutro neba synye,
kolyshetsya shofer u sonnii limuzyni.