Chodyt harbuz po horodu

Chodyt harbuz po horodu,
pytayetsya svoho rodu:
– Oi chy zyvi, chy zdorovi
vsi rodychi harbuzovi?
Obizvalas zovta dynya,
harbuzova hospodynya:
Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.

Harbuz-harbuzyshche – dovzelezni vusyshcha,
Harbuz-harbuzyaka – chub styrchyt yak hillyaka,
Po horodu pohodzaye z yarynoyu rozmovlyaye,
Rozmovlyaye povazno hovoryt, shcho ne tak do ladu dovodyt,
Sympatychnyi dyadko nichoho ne skazesh,
A nas tym harbuzom divchata lyakayut,
Ta my ne z lyaklyvyh ta ne z polohlyvyh,
My vperti, zavzyati deshcho znayemo i perekonayemo,
divchat harnenkyh, nemov z reklamy
i tyh, shcho ne staly telezirkamy,
odnym slovom my hlopci veseli i neveredlyvi,
pobavytys, poveselytys, trohy vmiyemo.

Pro zdorov’ya pikluyemos duze,
shkidlyvyh rechovyn ne vzyvayemo, maize,
z dytynstva yily bahato kashi,
a harbuzova uljublena nasha!

Obizvalys ohirochky,
harbuzovi syny i dochky:
– Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.
Obizvalasya morkvycya,
harbuzovaya sestrycya:
– Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.
Obizvalys buryaky,
harbuzovi svoyaky:
– Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.
Obizvalas barabolya,
a za neyu i kvasolya:
– Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.
Obizvavsya staryi bib:
– Ya pidderzav uves rid!
– Ishche zyvi, shche zdorovi
vsi rodychi harbuzovi.